بیدارگری ها - سمفونی نا شناخته

چه بگویم، که دیگر روزی درگذشته است
و همه چیز دگرگون شده است، گرچه هیچ چیز دگر نگشته است
بیدار خفته ام و افکارم محو آسمان می شوند
چه بگویم، که هیچ چیز دگر نخواهد شد

شاید که عارفی فالی بگیرد
و سکه هایم را از چاه کهن آرزوها پس بگبرد
شاید که ستارگان آسمان به صف شوند
و راه راست را نشانم دهند

"شاید" و "باید"ها
روزهایم را هدر می کنند
زندگیم رنگ می بازد و خاکسترگون می شود
چنان بسیارند راه های موعود
که افکارم را تردید زهرآلود می کند
آه اگر نشانه ها را دیده بودم
چه کور بودم

باز اما باید پیوسته ره بسپارم

خیالی تلخ زجرم می دهد
رویاهایم را خاموش می کند و می رباید
پیرمردی در آینه می بینم
سرد و تلخ به من می نگرد

اینجایم – در دوراهی زندگی ایستاده ام
تنها – به عمق جاده می نگرم
فریادم را بشنو – پاسخم ده
هنوز در جستجویشم این حقیقت ناشناخته
شب سردی است اما
تنها در راه قدم بر می دارم