124 (+1?)

خوب.

 امروز سوم مهره، و از اونجا که الآن سه و نیمه و من از یازده که کافه رو وا کردم جز سجاد، پیک این ساندیویچ کثیف بالایی که ارزونترین غذاش هات داگ 4 تومنی خیلی کسشریه، هیشکی از در نیومده هنوز، و کولر آشپزخونه هوای خوابگاه رستوران پایینی رو می کشه با خودش میاره، و ترکیب بوی تریاک و مایع جرم گیر دستشویی و کباب کوبیده اصلاً ترکیب قشنگی نیست.، یه نتیجه ای بگیرین خودتون دیگه.

124

7 تا مرد کلاه به سر و با کتای سنگین به تن، سرِ چاه وایسادن و منتظر بیرون اومدنت‌ان. سرشونو می‌کنن تو چاه. آسمونِ پشت سرشون نارنجیه و سوزان، ولی سرد. جرئت ملاقاتشونو نداری هنوز. پلک می زنی و تو تاریکی ناپدید می‌شن.

123

Kleve تموم شد به نظرم . هر کی هر چی گفت آخرشم تقریباً هیچیشو تغییر ندادم.

These are my ideas and my personal musical experiences. They're not supposed to be playable or perfectly arranged.

ممکنه موزیکی بشه که شاید هیچ وقت کسی اجرای زنده اش نره، ولی حداقل پای لپ تاپش زیاد گوش کنه و یه چیزیش یادش بمونه.

122

احسان خوابای چِتِ پر از دیتِیلشو می‌نویسه، بابک برا شبح اتاقش نامه می‌نویسه، ای بابا.

Oh my vanishing children,
my socks!

My semen bearers, my self forming statues.
Graveyards of my unborn children!

You were my only fellowship through hardest nights. What has become of you?

118

What if the insane in me is dying? I don't wanna sound too self-obsessed but this is my blog so I'm gonna bear with it. I used to paint pictures in my mind while writing music. That freakin' image is fading. That vibe, that little perfect irregularity that defines you. I get to temporary solutions instead. Diving in complexity again and again, instead of that spark. That fucking spark!

117

I hate this crap! I hate all this this repetitive shoving of personal pretentious crappy ideas about the world and how it should be! Give it a rest for fuck's sake! Clouds are beautiful, nature is beautiful, life is beautiful, cats are cute, love eachother, governments suck, they destroy nature and spend money on military, don't kill the animals, money's bad, do not follow the rules, world is upside down, you hate Facebook (and use it indispensably), you like poetry, you think you understand philosophy, it's all BORING, and I hate it, and I specially HATE YOU, because you're the symbol of tedium to me!

Fact 2

To post total crap, and try to shape its structure so that it won't look like crap. Now, that is an art.

Mama

It's mama's birthday. She turns fifty today. She's been through a lot all, these fifty years, and that's just what I've known, not the stuff that I never knew. She may have probably missed a lot of life (who lives life to the fullest?), she may have some regrets, she may have not. She may have ended up not where she wanted.

She may have ended up with a couple of kids who did the "it" and followed through, and one that did not, the maybe-potentially-gifted-but-practically-disappointment. I may be all day in my dungeon, buried in my solitude, I may be away for a week, but let me tell you this, mama. You're the coolest chick I've ever met, and you're the reason that keeps me from falling apart, and keeps me hoping that I'll make it somehow in the end, and I love you these days even more.

Facts (Footnote)

Everyone does.

Facts

Chicks love talking about themselves.

114

درست، کتک کاری کار به جایی نمی بره، ولی چی می بره؟

Where's inspiration? Where's Motivation?

113

خلوتی که می خواستم توش تولید داشته باشم رو دارم الآن. این همه هم ناله کردم که اه چقد خونه بچه ها، آخ من موجود اجتماعی نیستم، پیف من کلی کار دارم، ایده ی فلان، آهنگ بهمان، ریکورد زهرمار، لیریک درد، میکس کوفت، کو پس؟ کو پس ریغوی چوقی مردنیِ به درد نخور؟ کو آلبومت؟ کو پُلی ریتمِت؟ کو تمرینت؟ کو کارِت؟ کو تولیدِت؟ کو تولیدِت؟

کولر لطفاً!

گیج مرگی

این قدر که کتک کاری با خودم ازم انرژی می گیره، دو تا شنا و دراز نشستی که دو روزه به زور دارم می رم نمی گیره. یه ذره آروم شه همه چی. یه ذره همه چی سعی کنه بهتر و آسون تر شه، یه ذره قابل تر باشم. نمی شه انگار. نمی شه انگار گَر و گیج نبود و با خیال راحت کاری رو که باید کرد رو کرد. باید همیشه یه چیزی یه جوری گیر کنه که همیشه یه چیزی دیر شه، یه چیزی فراموش شه، یه چیزی گم شه و کلاً ماجرا از بیخ فراموش شه و بعد چن روز از اول یادت بیاد که چیو فراموش کرده بودی و همون وسط چیز دیگه ای رو که فراموش کرده بودی یادت بیاد و فراموش کنی که یادت اومده بود که چه چیزی رو که فراموش کرده بودی رو یادت اومده بود. نه صرفاً یه عمل فیزیکی. آیلتس و رشته و اَپلیکِیشِن بخوره تو سرم. ایده ی اولیه ی 5 دقیقه پیشمو که یادم می ره تا به مرحله ی اجرا یا پرداخت برسه، خیلی بی ریخت تره، انگار.

احوالات 12 می

Just to work and progress. Seems like a dream. Just to have that motivation now seems like a distance memory. Bugged off on cheap cigar and reminescents of head aches of dehydration and malnutrition, this is my last resort. This stupid white box. Clawing at this last bits of consciousness, I'm still sitting here, sweating and watching. This dust on the desk, this stale air I keep breathing out, all seems unfair, dead and soulless. I'm lost in this self repeating maze of sinking deeper and deeper into this weakness, this disability to change, to make things happen, anything. I keep scaaring myself with the images in my head that get clearer and more saturated with reality, getting trapped inside a dead body with a still functioning mind and sense, and these walls just keep getting higher and higher; so high and thick that I'm getting used to them, unconsciously forgetting about life out there. The cycle, the circle lives on, and the disease spreads through my mind gradually every single day. I just tend to forget about it and live with it, accept that it never changes, and accept that you're weak, you're not what you imagine you are, and whatever you may have been is probably asleep deep down there, he may or may not decide to wake up, whenever he wants, and you just can't keep sticking your fingers in his ears, trying to wake him up.

Whatever. It's just pathetic. Semination goes on, as does the smoke, as does the aches.

111

اَه اَه! عنَم گرفت از خودم!

107 (+3)

وبلاگ های دیگه هم دارم، ولی این تو نوشتن یک لذت دیگه ای داره. این تو نوشتن، لذت آزادانه و بدون خودسانسوریِ ناخودآگاه نوشتن رو ازم می گیره، یه کاری می کنه مجبور شم عمداً خودمو گم کنم که مجبور بشم یه راهی دوباره به خودم پیدا کنم، خیلی سخت و بامزه.

حادثه ی 5 روز اخیر

به قدری گوشم درد می کنه که لای پوست سرم و تا تو فکم هم درد می کنه. گوش راستم پشتش یه جنین زاییده. چنان جوش مذکور رشد کرده که زاویه ی گوش راستم عوض شده. تو آینه نامتقارن شدم. سرطانیه زهرمار انگار! یعنی صد سال فکر نمی کردم از پشت گوشم گاییده بشم. اونم اینجوری گاییده بشم. انقد درد می کنه!

قصد هم کرده ام تا یه هفته ده روز دیگه حداقل عرق نخورم! انقد این چند وقت عرق خورده ام که از مرحله ی حال به هم خوردن بعد هنگ اُوِر از عرق هم رد شده ام، و رسماً نَسَخِ عرق بودن رو تجربه کرده ام. حالا پارانویای پَنیکه ها یه جورایی، اونا مغزشونو لازم ندارن، آخه لعنتی تو که لازم داری! نَگا!

Metallium [13]

All was painted in red, and he was at peace.
And all lived and saw the world as it was breaking into pieces.

Then weighed the antigram, sand and stone were burst into flames.
And the cell blocks of felsh and bone became the graphs of shade and colour.

Light was there.

And god said: Let there be light, and there was light.

107?

من عصبی ام. عصبانی ام. نمی دونم هم چرا. در جاهای مختلفی ام دنبال منبعش گشتم. یه حدسایی هم واسه خودم زدم، که نمی گم. می پرم بهتون، تقصیر شما نیست، صرفاً اون موقعی که مغزم یه درگیری خونین با خودش راه انداخته، دم دستم این.