هشت

وقتی توی آینه‌ای، تازه یادت می‌آید که خودم هستی، و عجیبی، که صدایی که می شنویم دورتر است از تصویری که در آینه می بینیم.

زرد برگ پاییز و آجریِ دیوار آجری پشت و خاکستری پوست سفت شاخه و درخت و آسمان. خاکستری‌ست. وسط است. چرا بی معنی ست انقدر پس. مگر مرز سیاه و سفیدی نیست. مگر سیاه و سفید دو انتهای طیف نیستند؟

وقتی پاسخ پرسش سخت می‌شود یا سؤال را عوض می کنند و یا زور بیشتری می زنند.

آینه از آینده تصویری می‌قاپد به زوری که آید زیوری شاید در تصادم ملغمه‌ای بی‌مفهوم کلام بی‌رنگ و کام آلوده به رنگ.