ایبیدی بیبیدی

حس می کنم دیگه کلاً کسی نمی فهمه من چی می گم.
نه که چیز خاصی برا گفتن داشته باشم، یا آدم خفنی باشم و شت لایک دت.
انگار یه زبون دیگه حرف می زنم.
یا صرفاً دارم ایبیدی بیبیدی می کنم و فکر می کنم که دارم حرف می زنم.
همین جا هاست که آدم تصمیم می گیره دیگه حرفاشو نزنه.

ما آدم های افسرده ای هستیم.