ما

ما صرفاً به خاطر معجزه های والدین اسطوره ای بی نوای مان است که زنده ایم.

هیچ کداممان زن حامله مان را خانه تنها نگذاشته ایم که زیر موشک باران با سه خط اتوبوس برویم آن سر شهر تا شب کار کنیم و از پشت بام چشم مان به شهر باشد و فکرمان به خانه.

جلوی این گلادیاتورها ما هیچی نیستیم. شمشیر چوبی دستمان گرفته ایم و از گرمای هوا شکایت می کنیم.