Elham - کاش سلام رو حذف می کردیم از مکالمات روزانه
Sara - من کردم، مکالمه رو با چطوری شروع می کنم
Me - چرا؟ وقتتو می گیره؟
Elham - با سلام صبح خیلی مشکل دارم. چه کرمیه خوب 6 ساعت قبلش هم دیگرو دیدیم بعد از خواب بلند میشیم دوباره سلام می کنیم. خوب که چی؟
Me - خوب آره، سلام بعد خواب واقعاً بیمورده، ولی غریزیه. اعلام زنده بودنه. اعلام وجوده. تو این مایهها که «یا الله! ما اومدیم!»
Elham - خوب بلند میشیم جلوشون راه میریم میفهمن زنده ایم دیگه. چه کاریه خوب حالا حرف هم بزنیم خسته هم بشیم.
Me - میگم که غریزیه! یه حس مریضِ نیاز به ارتباطه. ولی میشه به جاش مثلاً یه دستی تکون داد، یا یه لبخند زد.
Elham - لبخنده خوبه، قشنگ میشه. ولی فکر کن آدم صبح بلند شه به باباش لبخند بزنه جای سلام!
Me - :)) دیدی یه جا "باید" سلام کرد؟
Elham - همه جا باید سلام کرد
Ali - آقا حالا که قضیه از این قراره بیان این رو پتیشن کنیم... مصیبتیه واقعآ... بعد یه جا هم که صب بیدار می شی سلام نمی کنی فکر می کنن مشکل داری باهاشون و اینا... مسخره ست! باید حذف بشه.
Elham - آره واقعن. کل خانواده هی واسه من لکچر میدن که زشته و فلان و اینا حالا هی بیا بگو جان شما منظوری نداشتم.
Me - پتیشن کن برادر من
Elham - چند روز پیشا تو دانشگاه مُشتی خاله زنک با فاصله ی یک متر از من داشتن میگفتن که این دختره( خدارو شکر اسمم رو هم نمیدونن بعد توقع سلام دارن) سلام کردن بلد نیست.بعد فکر میکردن نمیشنوم.
Me - عذاب من تو دانشگاه برعکسه، اما با عوارض مشابه. من هیچکیو نمیشناسم و نمیخوام هم بشناسم و اسماشونم طبعاً نمیدونم؛ عوضش بدبختانه به دلایل نامشخصی همه منو میشناسن و تا خرتناق آمارو دارن، و سلام میکنن و جواب نمیگیرن، و با این وجود که نتیجتاً من آدم اَنی حساب میشم، تفاوتی حاصل نمیشه.
Elham - ببین چقدر محبوبِ ملتی که از رو نمیرن.
Me - این محبوبیتا واسه فاطی تمبون نمی شه.
Elham - بله.
میشه گفت تازگیاس به این نتیجه رسیدم که اون قدیمیا همچین خیلی هم بیحساب و کتاب به هفت نمیگفتن عدد مقدس.
آقا جون، من بدجوری دارم حال میکنم با این هفت.
اندازهٔ یک هشتم از هشت کمتره. یه سر هشت رو زدن و شده هفت و خیلی ظریف تعادلش به هم خورده و ریز ریز تلو تلو میخوره. همچین رقص وار. ولی نه به قِرواری شش.
شش و همچنین هشت هر دو یه تقارن تکراری خسته کننده و خواب آور دارن. باز میشه گفت هشت یه ذره سنگین و رنگین تره تا شش.
شش مثل یه بچه دبیرستانیِ پرانرژیِ خراب کاره که هی دور خودش میچرخه.
هفت یه تعادل خیلی ناپایدار و زیبا بین این دو تا موجود مزخرفه، و زیباییش هم به همین تعادل ناپایداره.
نمیذاره راحت پیاده روی کنی روش (مثل هشت) و نمیذاره باهاش هم آهنگ شی (مثل شش) و هی میزنه تو سر شش.
چی بگم که هرچی بگم بازم کم گفتهام.
